Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To najczęściej użytkowane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Zwykle wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega regały metalowe lub ewentualnie sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy i szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafki metalowe. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.