Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle stosowane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. W większości wypadków potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy na akta lub ewentualnie sejfy meblowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafy na akta. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.